Απόσπασμα από άρθρο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία

Σε τούτη τη βιβλιοθήκη τα βιβλία κυριολεκτικά σου μιλάνε. Δεν τα διαβάζεις αλλά τα ακούς. Δεν είναι από χαρτί, ούτε ηχογραφημένες αναγνώσεις αλλά άνθρωποι που μοιράζονται τις εμπειρίες τους. 

(...) «Είμαι γκέι γιατί όχι και αιμοδότης», είναι ο τίτλος του βιβλίου που μας μίλησε. Ο Νίκος, ένας ευγενικός και μορφωμένος ιδιωτικός υπάλληλος, μας εξηγεί γιατί τον προσβάλλει το ερωτηματολόγιο που σου δίνουν να συμπληρώσεις όταν επιθυμείς να προσφέρεις αίμα: «Υπάρχει μια φοβερή παρανόηση ότι οι γκέι είναι ομάδα υψηλού κινδύνου. Αυτό αποτελεί όμως και διάκριση: δεν υπάρχουν ομάδες αλλά συμπεριφορές υψηλού κινδύνου. Δεν έχει νόημα να μας ρωτάνε αν είχαμε επαφή με άτομο του ίδιου φύλου από τη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα. Αυτά είναι τραγικά πράγματα. Σημασία έχει να ελέγξουν αν είναι κάποιος φορέας και όχι τι κάνει στην ερωτική του ζωή. Και όταν τους το είπα μου απάντησαν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γιατί αυτή είναι οδηγία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Προσπαθούμε να αλλάξει αυτή η ενοχλητική διάκριση για πολύ κόσμο, ο οποίος επιθυμεί να προσφέρει και του στερούν αυτό το δικαίωμα».

Για τον Νίκο το πιο σημαντικό από τη συμμετοχή του στη βιβλιοθήκη είναι ότι βρέθηκε με άτομα διαφορετικών κοινωνικών ομάδων που αντιμετωπίζουν διακρίσεις, η αλληλεγγύη μεταξύ τους και η κοινή προσπάθεια να καταρρίψουν τα αρνητικά στερεότυπα. Και έγινε πιο πλούσιος επειδή «γνώρισα καλύτερα τις συνθήκες διαβίωσης των ατόμων με αναπηρία και κατάλαβα πόσο μπορεί να τους πληγώσει η αντιμετώπιση με οίκτο ή εκφράσεις του τύπου "κοίτα κουράγιο που το έχουν". Γιατί ακόμη και η θετική διάκριση δεν παύει να είναι διάκριση. Ετσι βιωματικά κατανοείς το νόημα της ισοτιμίας πιο εύκολα». Κι ακόμη, όπως συμπληρώνει, η Ζωή, «έρχεσαι ενώπιος ενωπίω με προκαταλήψεις που ούτε είχες φανταστεί ποτε ότι μπορεί να είχες»...